Kiedy Artiom przyjął tymczasową pracę na budowie obok starego mostu, nie sądził, że zwykły dzień zamieni się w historię znaną w całej okolicy.
Po trzech dniach ulewnych deszczy spokojna, przejrzysta rzeka zmieniła się w szeroki, brunatny, rwący nurt, który zalał część brzegu i placu budowy.
Podczas sprawdzania maszyn Artiom usłyszał dziwny dźwięk — krótki, żałosny pisk. Zatrzymał się, nasłuchiwał, lecz dźwięk ucichł.
Po chwili pojawił się ponownie, tym razem wyraźniejszy. Artiom pobiegł nad rzekę i zamarł: młody jeleń tkwił uwięziony między gałęziami i metalową belką. Silny prąd bił w jego bok, grożąc porwaniem go w stronę skał.
Artiom wiedział, że wejście do wody byłoby niebezpieczne. Wtedy spojrzał na żółtą koparkę stojącą nieopodal. Pomysł pojawił się natychmiast.
Wskoczył do kabiny, uruchomił silnik i podjechał jak najbliżej brzegu. Ostrożnie opuścił łyżkę w kierunku jelenia. Przerażone zwierzę próbowało się szarpać, lecz Artiom mówił do niego spokojnie:
— Spokojnie… pomogę ci.
Podniósł gałęzie blokujące nogi. Było to trudne — woda uderzała o łyżkę, a jeleń się ślizgał. Po kilku próbach uwolnił zwierzę. Jeleń próbował stanąć, lecz był zbyt słaby. Artiom opuścił łyżkę, tworząc prowizoryczny mostek.
Jeleń ostrożnie wszedł do środka. Artiom podniósł go i przewiózł na suchy grunt. Gdy tylko łyżka dotknęła ziemi, jeleń wyskoczył, zatrzymał się na chwilę, spojrzał na niego jakby w podziękowaniu i pobiegł w stronę lasu.
Tego dnia Artiom udowodnił, że nawet jedno dobre działanie może uratować życie.
