Od dwóch tygodni personel kliniki obserwował coś niezwykłego. Każdego ranka, o niemal identycznej porze, na zewnętrznym parapecie okna intensywnej terapii pojawiał się szary kot z jednym białym uchem.
Siedział nieruchomo i patrzył do środka, jakby na kogoś czekał. Nikt nie wiedział, dlaczego.
Pielęgniarka Olga zauważyła go jako pierwsza. Początkowo sądziła, że to zwykły bezdomny kot szukający ciepła. Ale gdy pojawiał się każdego dnia, bez przerwy, opowiedziała o tym ordynatorce, doktor Tatianie Siergiejewnie.
– On tu przychodzi codziennie, wyobraża sobie pani? – powiedziała zdumiona. – Siedzi godzinami!
Tatiana westchnęła. Myślała głównie o swojej najcięższej pacjentce: Emmie Lorenz, potrąconej przez nierozważnego kierowcę. Czternaście dni Emma była w śpiączce — bez poprawy.
Jednak piętnastego dnia coś się zmieniło.
Olga spojrzała przez okno i aż się zachłysnęła.
– Znowu tu jest! Tylko że dziś wygląda na niespokojnego.
Kot siedział jak zwykle, lecz tym razem miauczał, cicho, lecz uporczywie, jakby kogoś wołał.
Tatiana podeszła do łóżka Emmy. Jej powieki drgnęły, a głowa powoli zwróciła się ku oknu.
– Emma? Słyszysz mnie? – zapytała cicho.
Usta dziewczyny lekko się poruszyły.
Wtedy do sali wbiegła Olga.
– Pani doktor… kot drapie w szybę! Chyba chce, żebyśmy na niego spojrzeli!
Tatiana zdecydowała natychmiast.
– Odsłońcie zasłonę.
Poranny blask zalał salę. Kot stał na parapecie, z łapką opartą o szybę, patrząc prosto na Emmę.
Emma otworzyła oczy.
– Milo… wyszeptała.
Na karcie pacjentki widniało tylko jedno nazwisko: Milo Lorenz – dopisek kot.
Tatiana wszystko zrozumiała.
Kot uspokoił się i po prostu siedział tam, patrząc na swoją odszukaną w końcu opiekunkę.
