Noce spędzane w małej chatce nad jeziorem Lakeside były dla Nikołaja schronieniem. Uciekał tu od miasta, aby posłuchać ciszy i poczuć spokój natury.
Tego wieczoru stał na drewnianym pomoście, mając dwie wędki zanurzone w ciemnej wodzie odbijającej bladą poświatę księżyca.
Przy jego stopach stało metalowe wiadro, które lekko dzwoniło na wietrze. Z lasu dobiegł szelest. Nikołaj go zignorował — był pewien, że to ten sam szop, który kilka razy próbował kraść mu ryby.
Jednak kamera monitoringu później pokazała, że to nie był szop.
Gdy Nikołaj delikatnie podciągał żyłkę, za jego plecami wyłonił się rozmazany kształt. Początkowo przypominał dużego kota, lecz był zbyt masywny. Po chwili sylwetka stała się wyraźna: ryś. Poruszał się cicho, pewnie, jak cień pełen napięcia.
Dystans zmniejszył się błyskawicznie. Wszystko wydarzyło się w kilka sekund. Ryś skoczył naprzód, przeskoczył kamienie i ruszył prosto na niego. Metalowe wiadro przewróciło się i uderzyło o deski z głośnym brzękiem.
Zaskoczony, Nikołaj cofnął się. Podniósł ręce odruchowo. Zwierzę rzuciło się na niego, lecz obrócił się i odepchnął rysia mocnym ruchem. Ten upadł bokiem, syknął i zniknął w ciemności lasu.
„Myślałem, że to szop… a sekundę później coś na mnie skoczyło”, wspominał.
Oparł się o drzwi chatki, serce waliło mu jak młot. Zwierzę już się nie pojawiło.
Ale kamera nagrała wszystko: samotnego mężczyznę, noc i nagły atak.
Od tamtej chwili Nikołaj zawsze zamyka drzwi na zamek i przed wejściem na pomost dokładnie obserwuje skraj lasu.
