Margaret mieszkała w tym domu od czterdziestu dwóch lat. Biały ganek i drzwi znały jej ciszę. Po śmierci męża wieczory stały się długie. Ten wieczór Halloween miał być spokojny.
Przygotowała cukierki jak co roku. Pomarańczowe wiaderko było pełne. Usłyszała ciężki dźwięk na ganku.
Na progu leżał ogromny aligator.
Jego paszcza była uchylona, a oczy wpatrzone w nią. Strach sparaliżował ją na moment. Ale nie cofnęła się. W spojrzeniu zwierzęcia nie było agresji.
Później dowiedziała się, że aligator, nazwany Leonardo, zabłądził szukając pożywienia. Wtedy jednak Margaret wiedziała tylko jedno: nie chciała już uciekać.
Powoli postawiła wiaderko na ziemi. Leonardo nie ruszył się.
Przypomniała sobie wszystkie lata życia w lęku. Zrozumiała, że zamknięcie drzwi oznaczałoby zamknięcie samej siebie.
Służby przyjechały szybko. Wszystko zakończyło się spokojnie. Sąsiedzi długo o tym mówili.
Margaret weszła do domu, postawiła puste wiaderko na stole i uśmiechnęła się. Tej nocy nauczyła się, że odwaga to nie brak strachu, lecz decyzja, by mu nie ulegać.
