Tego dnia śnieg padał cicho, jakby bał się zakłócić oddech zamarzniętego lasu. Drzewa stały nieruchomo, przykryte białymi warstwami, a powietrze było tak zimne, że aż dźwięczne.
Mała małpa o imieniu Kaio poruszała się ostrożnie między pniami, zostawiając ślady na śniegu.
Nie znalazła się tu z własnej woli. Burza zaprowadziła ją daleko od domu, do obcego i niepokojąco cichego miejsca. Szukała schronienia, gdy nagle poczuła, że coś się zmieniło. Wiatr ucichł.
Na polanie dostrzegła ciemną sylwetkę. Leżała tam duża sowa z rozłożonymi skrzydłami. Jej oczy były zamknięte, a oddech słaby. Obok stała druga sowa, czujna, z żółtymi oczami pełnymi napięcia.
Kaio zawahała się. Instynkt podpowiadał jej, by się wycofać. Jednak widok bezbronności ptaka poruszył ją głęboko. Zbliżyła się powoli i dotknęła jego piersi. Pod piórami wyczuła słabe ciepło.
Żył.
Zebrała suche kawałki kory i wsunęła je pod ciało sowy, by odizolować ją od lodowatego śniegu. Odsunęła też warstwę śniegu, odsłaniając ciemną ziemię.
Czas płynął wolno. Śnieg znów zaczął padać. Kaio drżała z zimna, ale pozostała przy niej. Druga sowa nie zaatakowała.
O świcie ranna sowa poruszyła skrzydłem i otworzyła oczy.
Małpa cofnęła się, pozwalając im być razem. Po chwili odeszła w głąb lasu.
Las pozostał zimny i bezkresny. Jednak w jego sercu narodziła się historia o tym, że nawet w najcięższych warunkach współczucie może zwyciężyć strach.
