Dla załogi statku badawczego Nord Breeze większość dni była zwyczajna — poza tymi, gdy wydarzało się coś tak niezwykłego, że nawet najbardziej doświadczeni marynarze tracili mowę.
Tego poranka morze było nienaturalnie spokojne, gdy operator radaru zauważył dziwny obiekt: nieruchomy, ogromny, idealnie okrągły. Wyglądał, jakby unosił się na powierzchni, nie reagując ani na prądy, ani na wiatr.
Kapitan Lerner rozkazał podpłynąć bliżej. Gdy statek zbliżył się na odpowiednią odległość, wszyscy zobaczyli: gigantyczną zieloną metaliczną kulę, prawie wielkości małej kajuty.
Jej gładka, lśniąca powierzchnia odbijała światło jak szkło, a w jej wnętrzu zdawało się coś delikatnie falować.
— To nie boja… ani część kadłuba — mruknął mechanik Stokes.
Po krótkiej naradzie kapitan zdecydował, by wciągnąć obiekt na pokład. Mimo rozmiaru kula okazała się zadziwiająco lekka, co tylko zwiększyło niepokój załogi.
Po ustawieniu jej na deskach wszyscy poczuli bijące od niej ciepło — subtelne, ale żywe. Lerner przesunął dłonią po powierzchni i wyczuł lekkie drżenie.
Nagle sfera wydała dźwięk przypominający kryształowy ton, a panel rozsunął się, odsłaniając wnętrze wypełnione jasną, zmienną mgłą. Mgła zdawała się układać w obrazy.
Pierwsza zrozumiała to nawigatorka Emma:
— Ona… reaguje na nas.
Mgła uformowała kontynent, potem fale, a następnie sylwetkę wymarłego ptaka morskiego.
— To kapsuła danych… bardzo stara — wyszeptał Stokes.
Potem pojawiły się wysokie, humanoidalne postaci z dużymi oczami i długimi ramionami, jakby w geście powitania.
Ostatni obraz przedstawiał wzburzony ocean, ginącą cywilizację i dziesiątki podobnych kul wysyłanych w różne strony świata. Potem światło zgasło, panel się zamknął, a kula zastygła.
Załoga zrozumiała, że odkryła przesłanie pozostawione przez dawno zaginiony lud.
— Dostarczymy to do centrum naukowego — powiedział kapitan stanowczo. — Świat musi wiedzieć, jakie tajemnice skrywa ocean.
Gdy wracali do pracy, każdy czuł, że morze patrzy na nich inaczej niż dotąd.
