Ekspedycja udała się na północ po tym, jak satelity wykryły dziwną anomalię w rozległym, zaśnieżonym lesie.
Na zdjęciach widać było idealnie proste linie pod grubą warstwą lodu i śniegu, zbyt regularne, by były naturalne.
Naukowcy najpierw przypuszczali, że może to być fragment satelity lub resztki dawno zagubionego samolotu.
Gdy helikopter wysadził zespół badawczy na lodowej polanie, natychmiast uderzyła ich cisza. Śnieg był nietknięty, jakby nikt nie stąpał tam od dziesięcioleci. Nagle ujrzeli go.
Ogromny samolot.
Stał pośrodku lasu, jakby czas zatrzymał się w momencie lądowania. Skrzydła pokryte były długimi soplami lodu, okna zamarznięte, a kadłub niemal całkowicie uwięziony w lodzie.
Najdziwniejsze było jednak to, co działo się wokół samolotu.
Wilki.
Pięć dużych, szarych wilków stało przy wejściu. Nie warczały i nie uciekały. Po prostu obserwowały ludzi, jakby strzegły czegoś w środku.
— Ich zachowanie jest dziwne — wyszeptał biolog Igor. Wilki zwykle trzymają się z dala od ludzi.
Po kilku minutach zwierzęta powoli odeszły w stronę drzew, jakby pozwalały naukowcom zbliżyć się.
Badacze podeszli ostrożnie. Na kadłubie nie pozostały prawie żadne czytelne oznaczenia, ale kształt jasno wskazywał, że to stary samolot pasażerski.
Drzwi były częściowo otwarte, ale zamarznięte. Trzeba było użyć narzędzi, by je otworzyć.
Gdy właz w końcu zaskrzypiał i się otworzył, wydobył się zimny powiew powietrza.
W środku było ciemno.
Latarki oświetliły rzędy foteli pokrytych cienką warstwą szronu. Walizki leżały na miejscu, jakby pasażerowie dopiero co wyszli.
Ale ludzi nie było.
— Gdzie oni są…? — wyszeptała jedna z badaczek.
Przeszli głębiej. W kokpicie przyrządy były zatrzymane na tej samej godzinie: 02:17.
Prawdziwy szok czekał jednak z tyłu.
Tam stał mały wózek dziecięcy, przymocowany między fotelami. Obok leżał stary dziennik.
Strony zapisane były drżącym pismem.
Ostatnia notatka sprawiła, że wszyscy zamarli:
„Wykonaliśmy awaryjne lądowanie w lesie. Radio nie działa. Ale najbardziej dziwne są wilki. Przychodzą każdej nocy i siedzą przy samolocie… jakby czekały… lub nas chroniły. Jeśli ktoś kiedyś znajdzie ten samolot – wiedzcie, że nie byliśmy sami.”
Naukowcy wymienili między sobą milczące spojrzenia.
Na zewnątrz, między drzewami, ponownie zarysowały się sylwetki wilków.
