Marfa Iwanowna pracowała jako sprzątaczka w parku od ponad dziesięciu lat. Jednak tamtego zimowego poranka przyszła wcześniej niż zwykle.
Nocny wiatr porozrzucał suche liście, a na ławkach leżały papierowe kubki i niedopałki. Marfa chwyciła miotłę, wciągnęła mroźne powietrze i pomyślała — jak zawsze — o swoim synu, Wani, urodzonym późno, ale kochanym nad życie.
Miał dziewiętnaście lat i coraz częściej znikał z kolegami. Marfa czuła niepokój. Gdy zamiatała przy koszu, zauważyła czarny, drogi smartfon. Podniosła go i włączyła ekran. Zamarła.
Na tapecie był Wania, młodszy, uśmiechnięty, w towarzystwie trzech obcych chłopaków. Następne zdjęcie wstrzymało jej oddech: Wania w ciemnej klatce schodowej, z tymi samymi chłopcami, twarz napięta, obca.
Drżącą ręką otworzyła wideo. Wania i tamci chłopcy rozmawiali nerwowo. Wysoki Daniel mówił chłodno po angielsku.
Mateo gestykulował gwałtownie. Rico próbował uspokoić resztę. Marfa nie rozumiała słów, ale czuła zagrożenie.
Nagle telefon zawibrował. Pojawiła się wiadomość:
“Where are you? We need to meet. Now.”
Nie znała angielskiego, lecz zrozumiała: szukają Wani. A on nie może ich spotkać.
Stała w cichym parku, serce waliło jej jak szalone. Nacisnęła „zadzwoń”. Odezwał się młody głos:
— Wania?
— Nie przyjdzie, powiedziała spokojnie, ale stanowczo. I przestaniecie go szukać.
— Kim jesteś?
Rozłączyła się bez odpowiedzi, podeszła do stawu i wrzuciła telefon do wody. Tonął powoli.
Wiedziała, że czeka ją trudna rozmowa z synem. Ale wiedziała też, że zrobi wszystko, by go uratować.
