Podczas jazdy córka powiedziała, że czuje czyjś wzrok. Zlekceważyłam to. Dziecięca intuicja bywa myląca. Jechałam znaną trasą, gdy poczułam niepokój. Nie minął.
Moja córka nazywała się Lilian Rose. Miała dwanaście lat i zwykle była rozmowna. Jej milczenie było niepokojące. Patrzyła przez okno, nieruchomo.
Gdy powiedziała, że ktoś nas śledzi, zatrzymałam samochód. Pod spodem znalazłam czarny lokalizator, zamontowany profesjonalnie.
Ogarnął mnie chłodny strach. Przymocowałam go do ciężarówki na stacji benzynowej.
Wieczorem w wiadomościach pokazano wypadek. Ta ciężarówka została zniszczona. Bez ocalałych. Zrozumiałam, że to był znacznik.
Następnego dnia jechaliśmy ponownie. Lilian odezwała się cicho:
— Mamo, oni nadal tu są.
Spojrzałam w lusterko. Nic podejrzanego.
— Od rana — dodała. — Czasem tylko czekają.
W domu znalazłam kolejny lokalizator. Potem następny. Za dużo, by to był przypadek.
Przypomniałam sobie przeszłość. Sekrety. Błędy.
W nocy Lilian mnie obudziła.
— Nie chcą ciebie, mamo. Czekają na mnie.
I wtedy zrozumiałam: obserwowali ją od dnia narodzin.
