Do rozpoczęcia parady zostało tylko kilka minut. Ulica Maplewood lśniła światłami, girlandy odbijały się w witrynach, a powietrze pachniało choinką i gorącą czekoladą. Ludzie śmiali się, nagrywali filmy, poprawiali szaliki.
Klacz Aria stała spokojnie w pochodzie, okryta zielonym świątecznym czaprakiem. Jeźdźczyni w czerwonej kurtce trzymała wodze pewnie, lecz delikatnie.
Jednak miasto bywa nieprzewidywalne. Głośny dźwięk, błysk aparatu, nagły krzyk — i Aria się spłoszyła.
Zrobiła krok do przodu, potem kolejny. Nie z agresji, lecz ze strachu. Tłum cofnął się, ktoś się potknął, torba z zabawkami upadła na ziemię.
Muzyka ucichła. Jeźdźczyni wyszeptała imię Arii, próbując ją uspokoić. Klacz potrąciła dekorację, światła rozsypały się, a atmosfera zmieniła się w chaos.
Sekundy ciągnęły się w nieskończoność. Ochrona zareagowała natychmiast, tworząc przestrzeń i uspokajając sytuację.
Pomoc medyczna pojawiła się szybko. Nikt nie krzyczał. Parada została przerwana. Aria stała spokojnie, z opuszczoną głową.
Kilka dni później światła znów zapłonęły na Maplewood. W witrynie cukierni wisiało zdjęcie Arii w stajni. Pod nim napis:
„Święta to także troska.”
Przechodnie zatrzymywali się i czytali w ciszy.
