Zima w północnych górach Norwegii tamtego roku wydawała się nie mieć końca. Śnieg padał niemal codziennie, a wiatr wył między ciemnymi sosnami.
Mieszkańcy małej wioski woleli siedzieć przy kominku i unikać zamarzniętych ścieżek. Ale Erik Larsen nie był taki jak inni.
W wieku sześćdziesięciu ośmiu lat stary myśliwy znał każdą dolinę, każdy kamień i każdy szlak w górach.
Przez wiele lat żył prawie całkowicie sam. Rzadko rozmawiał z ludźmi i większość czasu spędzał w lesie.
Dwadzieścia pięć lat wcześniej lawina zabrała jego żonę i małą córkę. Od tego dnia zamknął się w sobie. Góry stały się jego schronieniem.
Tamtego wieczoru szedł przez śnieżną burzę, aby sprawdzić swoje pułapki. Myślał, że to może być jego ostatni sezon polowań.
Kiedy dotarł do wąwozu, zobaczył swoją zdobycz.
Dużą srebrną wilczycę.
Jej łapa była uwięziona w metalowej pułapce, a krew barwiła śnieg. Mimo bólu nie wyła. Patrzyła na człowieka bursztynowymi oczami.
Erik podniósł strzelbę.
Ale nagle zauważył coś poruszającego się pod jej ciałem.
Trzy małe wilczki drżały przy matce.
Ręka Erika zadrżała.
Po chwili opuścił broń i uwolnił wilczycę z pułapki.
Zabrał małe wilczki do swojej kurtki i ruszył w stronę chaty. Wilczyca kulała za nim.
Tak dzika rodzina trafiła do jego domu.
Z czasem wilczyca zaczęła mu ufać. Wilczki rosły szybko i wypełniały chatę życiem.
Po miesiącu wydarzyło się coś dziwnego.
Pewnej nocy wilczyca zaczęła warczeć przy drzwiach.
Erik spojrzał przez okno.
Na śniegu były ślady.
Nie wilków.
Były to ślady ludzi.
Kiedy wyszedł z latarnią, zobaczył dwie postacie w lesie.
To byli kłusownicy.
Ale zanim zdążyli podejść bliżej, wilczyca stanęła przed Erikiem.
A z ciemności wyszły trzy młode wilki.
Mężczyźni zatrzymali się.
Bo nagle zrozumieli, że nie są już myśliwymi.
Stali się zwierzyną.
