Deszcz uderzał o pustą drogę, jakby noc chciała zmyć wszystko, co się wydarzyło. Las wokół był ciemny i milczący.
Młoda kobieta w brudnej sukni ślubnej klęczała przy drodze. Przytulała do siebie dwoje noworodków, drżąc z zimna.
— Proszę… nie zostawiaj mnie… wyszeptała. Te dzieci nie są moje…
Światła samochodu przecięły mrok. Daniel zahamował gwałtownie, nie mogąc oderwać wzroku.
Wysiadł na deszcz i podszedł powoli. Scena wyglądała jak z koszmaru.
Zdjął płaszcz i owinął nim dzieci. Następnie pomógł kobiecie wstać.
— Wsiadaj szybko, powiedział. Zamarzniesz tutaj.
W samochodzie panowała cisza. Słychać było tylko krople deszczu.
— Jak masz na imię? zapytał.
— Lia… chyba… odpowiedziała niepewnie.
Wyglądała na zagubioną, jakby straciła pamięć. W jej oczach była czysta panika.
Dzieci zaczęły płakać jednocześnie. Daniel spojrzał w lusterko.
Zauważył identyczne bransoletki na ich nadgarstkach. Coś było nie tak.
Wziął jedną rękę i przeczytał napis. Zamarł.
„Project L-17”.
— Jesteś pewna, że ich nie znasz? zapytał.
Pokręciła głową, ale zawahała się.
Radio nagle się włączyło. Z głośników dobiegł zimny głos.
— Obiekt L-17 aktywowany. Nosiciel zlokalizowany.
Daniel gwałtownie zahamował. Mgła przed nimi poruszyła się.
Z ciemności wyłoniła się postać. Mężczyzna w czerni stał nieruchomo w deszczu.
— On mnie znalazł… wyszeptała Lia.
— Kto to jest?!
Nie odpowiedziała. Spojrzała na dzieci.
Jedno z nich otworzyło oczy. Świeciły nienaturalnym niebieskim światłem.
Płacz ustał. Na twarzy dziecka pojawił się dziwny uśmiech.
Wspomnienia wróciły nagle. Białe pomieszczenia, głosy, eksperymenty.
— Jest idealna… usuńcie jej pamięć… dzieci są kluczem…
Lia gwałtownie wciągnęła powietrze. Jej twarz się zmieniła.
— Pamiętam… powiedziała cicho.
Ktoś zapukał w szybę. Mężczyzna stał tuż obok.
— Otwórzcie, powiedział spokojnie. Ona należy do nas.
Daniel ścisnął kierownicę. Jego głos był stanowczy.
— Nigdy.
Nacisnął gaz. Samochód ruszył z piskiem opon.
Postać została w tyle, nieruchoma. Ale radio znów się odezwało.
— Rozpoczęto pościg.
Lia przytuliła dzieci. Nie była już przerażona.
— Nie dostaną nas, wyszeptała.
Noc zamknęła się wokół nich. Ale tym razem miała kontrolę.
To był dopiero początek ich historii.
