Schodząc kamienistym wąwozem w stronę wody, Michael Hartman od razu zrozumiał, że czasu zostało bardzo mało. Rzeka wyglądała spokojnie, lecz pod gładką powierzchnią kryła się potężna siła.
Na wąskiej skalnej półce, tuż nad wodą, siedział rudy, przemoczony kot. Nie miauczał. Patrzył na Michaela. W jego oczach była świadomość nadchodzącej śmierci i cicha nadzieja — nadzieja na człowieka.
Michael znał to miejsce doskonale. Około kilometra wyżej znajdowała się zapora elektrowni cieplnej.
Wiosenne roztopy przepełniły zbiornik. Dzień wcześniej nadeszło ostrzeżenie o nagłym zwiększeniu zrzutu wody.
Oficjalnie zagrożenia nie było. Strome, skaliste brzegi miały zatrzymać rzekę. Jednak takie miejsca jak to szybko stawały się pułapką.
Michael, były inżynier, a obecnie opiekun stacji pomp, ostrożnie podszedł, utykając na protezie. Przykucnął powoli.
— Wszystko będzie dobrze… wyszeptał.
Z oddali dobiegł niski dźwięk. Zostało mniej niż pół godziny.
Zejście było niebezpieczne. Kamienie śliskie, nurt coraz silniejszy. Przypomniał sobie dzień, gdy woda zabrała mu nogę, lecz oszczędziła życie.
Zdjął kurtkę i zaczął schodzić.
Gdy dotarł do kota, poziom wody szybko się podnosił. Chwycił go i przycisnął do piersi. Kot szarpał się, po czym uspokoił.
Droga w górę była męcząca. Rzeka ryczała.
Gdy Michael dotarł na brzeg, zapora została otwarta. Woda runęła z ogromną siłą.
Leżąc na skale, patrzył w szare niebo. Kot na jego piersi zaczął mruczeć.
Czasem wystarczy nie odwrócić wzroku.
