Zima nadeszła naprawdę — mroźna, surowa, pełna lodowatego powietrza, które wdzierało się do klatki schodowej, i szronu rysującego wzory na oknach.
Śnieg skrzypiał pod butami, a zimno przenikało wszystko, co tylko mogło być nieogrzewane.
Sophie właśnie szykowała się do wyjścia do sklepu, kiedy jej młodsza siostra Nora wróciła ze szkoły, cała zaczerwieniona od mrozu.
— Sophie! Na dole jest jamnik! Nie wypuszczaj go, bo całkiem zamarznie!
Sophie zdziwiła się, marszcząc brwi. Trudno było jej pojąć, że ktoś mógłby zostawić psa samego w zimnej klatce schodowej, jakby to była zwykła zguba. Mimo to narzuciła kurtkę i ruszyła na dół.
Na schodach usłyszała trzask zamykanych drzwi i czyjeś zirytowane mruczenie. Ktoś wychodził, narzekając, że psy robią „same kłopoty”. Sophie przyspieszyła, przejęta losem zwierzęcia.
Na parterze zobaczyła jamnika siedzącego tuż przy drzwiach. Kiedy ją zauważył, jego ogon ożywił się, choć sam pies drżał z zimna. Wyglądał na wycieńczonego, ale jednocześnie pełnego nadziei.
Na zewnątrz było prawie minus trzydzieści, więc Sophie pomyślała: Jeśli szybko nie znajdę właściciela, zabieram go do domu.
Otworzyła drzwi i rozejrzała się po zaśnieżonym podwórku. W oddali kobieta z torbami szła szybkim krokiem, a mały chłopczyk biegł za nią.
Pewnie to właścicielka, pomyślała.
Nagle jednak pies się cofnął, spojrzał na nią, po czym gwałtownie pobiegł w przeciwną stronę — do sąsiedniego bloku.
— Hej! Czekaj! — krzyknęła i ruszyła za nim.
Jamnik biegł pewnie, jakby dokładnie wiedział, dokąd zmierza. Co chwilę obracał głowę, upewniając się, że Sophie wciąż za nim idzie.
Zatrzymał się dopiero przy dalszym wejściu. Zaczął drapać drzwi i skomleć. Obok, pod ścianą, Sophie dostrzegła małą drewnianą skrzynkę przykrytą kocem.
Słaby pisk dochodził ze środka.
Drżącymi rękami podniosła koc. W skrzynce leżały dwa maleńkie szczeniaki, zziębnięte do granic możliwości, ledwo poruszające się.
— Biedactwa… — wyszeptała.
W tej chwili zrozumiała: jamnik przyprowadził ją tu specjalnie, szukając pomocy.
Delikatnie podniosła skrzynkę i przytuliła ją do siebie, starając się osłonić szczenięta przed zimnem. Dorosły pies otarł się o jej nogę, jakby próbował wyrazić wdzięczność.
— Dobrze, powiedziała cicho. Idziemy do domu. Zajmę się wami.
Pies zaszczekał krótko, a potem posłusznie ruszył za nią. Wspólnie weszli do ciepłego holu — tam, gdzie zaczynała się ich wspólna historia.
