Na długo przed tamtą nocą Linda Hartman była przekonana, że jej życie jest właściwe. Nie idealne, ale stabilne — jak dom na spokojnym wzgórzu pod Seattle.
Pracowała zdalnie jako redaktorka, wychowywała syna Elliota i wierzyła, że małżeństwo to wybór, a nie namiętność.
Mark Hartman wydawał się godny zaufania. Nie krzyczał, nie znikał, nie bił. Po prostu oddalał się powoli. Wracał późno, mówił mało, patrzył na Lindę jak na coś zbyt znajomego.
Linda usprawiedliwiała to zmęczeniem. Potem stresem. Potem sobą. Stała się cichsza, mniej widoczna. Dla dobra Elliota.
Potem pojawiła się Claire.
Współpracowniczka Marka. Wiadomości nocą. Linda widziała imię i milczała. Claire była młoda, pełna życia.
Przy niej Mark ożywał. Śmiał się. Linda widziała to i milczała.
Pewnego wieczoru zapytała:
— Czy jesteś ze mną szczęśliwy?
Po długiej ciszy Mark odpowiedział:
— Jestem zmęczony udawaniem.
To wystarczyło. Koniec zaczął się dawno temu.
Ostatnie miesiące byli sobie obcy. Elliot to czuł.
Gdy tamtej nocy spadł deszcz, Linda wiedziała, że coś się kończy na zawsze.
Lustro już pękło.
