Podczas surowych zim na północy, gdy jezioro Ravenford zamieniało się w stalową taflę, Arthur Lindsay żył samotnie w swojej drewnianej chacie na skraju lasu.
Jego dni mijały tak samo: naprawiał sieci, rąbał drewno i słuchał wiatru, który przemykał między świerkami, jakby niósł dawne opowieści. Arthur nie spodziewał się żadnych zmian — aż do pewnego styczniowego poranka.
O świcie podszedł do swojej starej łodzi stojącej pod prowizorycznym zadaszeniem. Otworzył skrzypiące drzwi i zamarł. Na ziemi, między linami i zużytą plandeką, leżały dwa małe pakunki owinięte w grube koce.
Pomyślał, że ktoś zostawił rzeczy. Lecz jeden z pakunków drgnął, a ciche kwilenie wypełniło powietrze. Pod kocami były niemowlęta — dziewczynka i chłopiec, zmarznięte, bliskie utraty tchu.
Nie było żadnej kartki. Żadnych śladów na śniegu. Niczego, co wyjaśniałoby ich pojawienie się.
Arthur bez wahania zaniósł je do chaty. Rozpalił ogień, podgrzał mleko, ogrzał ich drobne dłonie, aż powrócił kolor. Wiedział, że przejął odpowiedzialność za ich życie. Nazwał ich Elias i Mira.
Lata mijały, a dzieci dorastały jak jego własne. Elias stał się spokojnym, cichym młodzieńcem, pomagającym mu nad jeziorem; Mira była pełna radości i ciepła, rozświetlając nawet najciemniejsze zimowe dni.
Wieś ich polubiła, choć szeptano o ich tajemniczym pochodzeniu.
Arthur nigdy nie zdradził prawdy. Bał się, że zburzy to ich spokojny świat.
Aż pewnego wiosennego ranka Elias znalazł na ganku kopertę. Bez adresu, bez nadawcy. W środku — jedno zdanie, zapisane granatowym atramentem:
„Przychodzimy po nich.”
Arthur pobladł. Wiedział, że ta chwila nadejdzie.
Spojrzał na nieruchome jezioro i wyszeptał:
— Nadszedł czas.
