Artyom zawsze uważał się za silnego człowieka. Jako położnik widział wiele trudnych przypadków i sądził, że nic nie może go już zaskoczyć.
Jednak tego dnia, gdy wprowadzono na salę rodową kobietę w ciężkim stanie, zamarł. To była Alena — kobieta, którą kochał, a która zniknęła z jego życia trzy lata wcześniej.
Nie było czasu na reakcję. Jej stan był poważny: nieregularne skurcze, bardzo wysokie ciśnienie.
— Artyom… wyszeptała.
— Jestem tutaj — odparł. — Myślimy tylko o tobie i dziecku.
Zespół działał szybko. Artyom walczył, by zachować spokój, choć w środku czuł rosnący chaos. Poród stawał się coraz trudniejszy, aż musiał sam przeprowadzić interwencję.
W końcu zabrzmiał słaby płacz. Atmosfera złagodniała. Podano mu noworodka. Spojrzał — i znieruchomiał.
Dziecko wyglądało jak jego odbicie. Te same oczy, ta sama linia podbródka, a nawet mała plamka obok brwi, identyczna jak jego własna.
Świat wokół zniknął.
— Chciałam ci powiedzieć… — szepnęła Alena. — Ale nie pozwolono mi.
— Kto? — zapytał.
— Twoja matka. Powiedziała, że wyjechałeś, że masz nowe życie. Żebym dała ci spokój.
Zrozumiał wszystko. Zaginione wiadomości, dziwne spojrzenia, nieobecność.
— To mój syn?
Alena skinęła głową.
Artyom przytulił dziecko. Mała dłoń zacisnęła się na jego palcu — a on już wiedział, co musi zrobić.
Pochylił się i wyszeptał:
— Już was nie opuszczę.
I w tej chwili poczuł, że jego życie zaczyna się od nowa.
