Od dawna marzył o morzu, o słońcu i piasku. Kiedy jednak jego żona, w szóstym miesiącu ciąży, dowiedziała się, że lekarze zakazali jej latania, sądziła, że mąż zostanie przy niej. Myliła się.
Pewnego ranka powiedział chłodno:
— Bilety już kupione, nie będę tracił pieniędzy. Ja pojadę sam, a ty pojedziesz do mojej matki na wieś. Ona potrzebuje pomocy w ogrodzie.
Kobieta, zmęczona i obolała, nie miała odwagi zaprotestować. Trafiła do wioski, do domu bez wygód, gdzie była tylko zimna woda i ciężka praca w ogrodzie. Teściowa, surowa i nieczuła, powtarzała każdego dnia:
— Najpierw praca, potem jedzenie.
Zgięta nad ziemią, ciężarna kobieta godzinami wykopywała ziemniaki, podczas gdy mąż przesyłał jej zdjęcia z plaży: „Odpoczywam, tak jak mówiłaś.”
Aż pewnego dnia wydarzyło się coś strasznego. Poczuła zawroty głowy i upadła w błoto. Teściowa spojrzała i powiedziała:
— Jesteś w ciąży, a nie chora. Wstawaj.
Kobieta próbowała, lecz nie miała sił. Wtedy przechodząca sąsiadka zobaczyła ją i zawołała o pomoc. Ludzie pobiegli i zawieźli ją do szpitala. Lekarze orzekli: jeszcze chwila, a dziecko nie przeżyłoby.
Od tego dnia cała wieś unikała domu teściowej. A mąż, opalony po powrocie z wakacji, zastał swoją żonę w szpitalu – z oczami, w których miłość już dawno zgasła.
