Gdy Ilya i jego przyjaciel Maxime w końcu postanowili wnieść nową kanapę na drugie piętro, byli przekonani, że pójdzie szybko.
Kanapa była duża, miękka i bardzo elegancka — ale przede wszystkim niesamowicie ciężka. Kupili ją podczas wielkiej wyprzedaży i czekali cały dzień na dostawę.
Kiedy dostawcy ostatecznie odjechali, zdali sobie sprawę, że będą musieli sami wnieść kanapę do salonu.
— Dobra, raz, dwa! — powiedział Ilya, podnosząc jeden koniec.
Maxime stał wyżej na schodach, próbując prowadzić kanapę, aby nie obijała poręczy. Każdy krok był trudniejszy, a kanapa wydawała się coraz cięższa.
— Poczekaj… chyba utknęła, — mruknął Maxime.
Nagle pojawił się niespodziewany obserwator: ich pręgowany kot Barzik wyszedł z kuchni i usiadł na stopniu, obserwując scenę.
Jego wielkie oczy zdawały się mówić: „Dlaczego ci ludzie tak się męczą przy zwykłej kanapie?”
Ilya spróbował ponownie, ale kanapa nadal utknęła. Wtedy zdarzyło się coś niespodziewanego: Barzik podniósł się na tylnych łapach i położył przednie łapy na rogu kanapy, jakby chciał pomóc ją podnieść.
— Maxime, patrz! Nasz trzeci pomocnik jest tutaj! — wykrzyknął Ilya, śmiejąc się.
Maxime odwrócił głowę i też wybuchnął śmiechem. Kot stał poważnie, jakby dokładnie wiedział, co robić.
Z nową energią kontynuowali wysiłek. Kanapa poruszała się powoli, ale pewnie, aż w końcu dotarli na górne piętro.
— Gotowe! — westchnął Maxime, puszczając kanapę.
Ostrożnie ustawili kanapę w salonie przy ścianie. Barzik natychmiast wskoczył na nią i położył się pośrodku, jakby chciał sprawdzić wykonaną pracę.
Ilya pokręcił głową ze śmiechem:
— Wygląda na to, że uważa, że ta kanapa należy teraz do niego.
Maxime zaśmiał się:
— Oczywiście. Przecież pomagał ją wnosić!
Barzik zamknął oczy i zadowolony mruczał, jakby potwierdzając, że zadanie zostało wykonane świetnie.
Od tego dnia każdy gość słyszy tę samą historię: jak zwykła kanapa stała się projektem zespołowym… dwóch ludzi i bardzo poważnego kota.
