Kiedy Marina zgodziła się na dodatkowy dyżur, zrobiła to nie z chęci, lecz z obawy o utratę pracy. Była wyczerpana po wielu tygodniach bez odpoczynku, ale prywatna klinika, w której pracowała, nie wybaczała słabości.
Musiała opłacić studia młodszej siostry, więc przyjęła zlecenie wieczornej opieki nad sparaliżowanym młodym mężczyzną, mimo że czuła narastający niepokój.
Chłopak, Artiom, miał niewiele ponad dwadzieścia lat. Nie mógł poruszyć żadną kończyną, ale był w pełni świadomy. Rodzice wyjechali na noc, a Marina miała zająć się nim całkowicie, także wieczorną kąpielą.
Dom stał na skraju sosnowego lasu. Gdy tylko przekroczyła próg, poczuła ciężką, gęstą ciszę, jakby budynek śledził każdy jej krok. Artiom leżał na łóżku, a obok mrugał monitor oddechu.
Delikatnie przeniosła go na specjalny fotel i wjechała z nim do łazienki. Wszystko przebiegało zwyczajnie: ciepła woda, spokojne ruchy, rutyna. Nagle jednak Artiom szeroko otworzył oczy, a w jego spojrzeniu pojawił się czysty, zwierzęcy strach.
— Boli cię? — szepnęła.
Pokręcił głową. Patrzył za nią.
Powoli się odwróciła.
Łazienka wyglądała normalnie: białe kafelki, ręczniki, półmrok. Ale coś było nie tak. Po jej plecach przeszedł lodowaty dreszcz.
Potem to usłyszała — cichy oddech. Nie jej. Nie jego.
Zimny. Zbyt bliski.
Światło zamigotało. Na ścianie przesunął się długi, zniekształcony cień, który nie powinien tam być. Cień sunął ku drzwiom… i zniknął.
Oddech Artioma stał się ciężki. Marina cała drżała.
Chciała uciec, ale nie mogła go zostawić.
— To… jest tu od dawna? — wyszeptała.
Mrugnął raz. Tak.
Zrozumiała. Przez cały rok żył unieruchomiony, widząc coś, czego nikt inny nie chciał dostrzec.
A teraz ona także to zobaczyła.
