Leżałam nieruchomo, licząc jego oddechy. Adrian mówił cicho, jakby bał się obudzić nie mnie, lecz cały dom.
Słowa spadały ostrożnie, kruche jak szkło. Znałam ten ton — używał go tylko wtedy, gdy jakaś myśl stawała się zbyt ciężka, by dźwigać ją samemu.
„Próbowałem wszystkiego” — wyszeptał. „A mimo to mam wrażenie, że nie ma wyjścia.”
Ścisnęłam palce pod kołdrą. Byliśmy małżeństwem od ośmiu lat. Wydawało mi się, że znam go na wylot: sposób, w jaki poprawiał zegarek, zmarszczkę na czole, gdy okłamywał samego siebie. Ale mężczyzna obok mnie był inny. Mówił do ciemności.
„Nie mogę powiedzieć ci prawdy” — ciągnął. „Nie dlatego, że cię nie kocham. Ale dlatego, że jeśli to zrobię… odejdziesz.”
Te słowa uderzyły mnie w pierś. Ostatnie miesiące wróciły jak obrazy: późne powroty, nieznane numery, dziwna ostrożność, jakby stąpał po cienkim lodzie. Szukałam zdrady. Znalazłam tylko zmęczenie.
Adrian wziął głęboki oddech.
„Dali mi termin, Élise. Jeśli nie spełnię warunków, inni ucierpią. Ludzie, których nie znasz. Ludzie, za których odpowiadam.”
Chciałam otworzyć oczy, usiąść, złapać go za rękę. Ale udawanie snu stało się tarczą. Dopóki „spałam”, prawda była pełna.
„Myślałem o odejściu” — powiedział. „O tym, żeby zostać złym mężem. Żebyś mnie znienawidziła. To byłoby prostsze.”
Pokój pogrążył się w ciszy. Przejechał samochód, światło przemknęło po suficie.
„Wybacz mi” — wyszeptał. „Boję się, że pewnego dnia się obudzisz… a mnie nie będzie.”
Przypomniałam sobie Lyon, nasze spotkanie, obietnice. Leżał obok, a jednak za niewidzialną ścianą.
Wtedy zrozumiałam. Rano powiem mu, że słyszałam wszystko. Że nie będziemy uciekać osobno. I że strach nie jest powodem, by znikać.
